zijn hand op.
“Pardon!”
Ik moest lachen.
Hij hield een klein metalen bakje omhoog.
“Ik heb nu een vuilnisbak.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Het werd tijd.”
Hij grijnsde.
“En ik heb iets voor je gekocht.”
“Wat?”
Hij verdween even.
Toen kwam hij terug met een klein pakketje.
Hij hield het over de reling.
“Nieuwe balkonkussens.”
Ik lachte opnieuw.
“Je hoeft me daar niet voor te betalen.”
“Maar.”
Hij wees naar beneden.
“Ik heb al genoeg kapotgemaakt.”
Ik ontving het pakket later.
En terwijl ik die avond op mijn balkon zat,
