geworden,” zei hij. “Zodra die vrij was, hadden jullie beiden opnieuw moeten trouwen.””Dus gedurende zesenveertig jaar konden we vrij trouwen.”
“Ja.”
“En wist ze dat?”
Hij aarzelde.
“Ja.”
Dit antwoord deed meer pijn dan wat dan ook.
“Waarom heeft ze het me niet verteld?”
De heer Geller schudde zijn hoofd.
“Ze vertelde me dat deze verklaring van haar was.”
Nadat hij vertrokken was, maakte ik Irene’s brief af.
Ze schreef over hoeveel het altijd voor me had betekend om haar echtgenoot te zijn.
Ik had erop gestaan dat we
